De vijver
Aan het einde van de zomer, september 2006, hebben wij de oude voorgevormde vijver vervangen door een verhoogde formele vijver met een hardstenen vijverrand. De vijver is verhoogd omdat het terras waar de vijver tegenaan ligt ook iets verhoogd is en ook omdat er dan niet zo snel grond of blad in komt uit de aangrenzende tuin. De bedoeling is om met zuurstofplanten en niet te veel vissen een natuurlijk evenwicht in de vijver te krijgen zonder het gebruik van een filter.
Dit is de oude voorgevormde vijver. Ziet er wel leuk uit, maar is te klein om vissen in te houden en een strakgevormde vijver zal beter in de tuin passen.
Eerst wordt de oude vijver leeggehaald en de beplanting rondom verwijderd. We moeten ook nog een rijtje bestrating verwijderen zodat de vijver precies 1,6 m in het vierkant wordt.
De verhoogde rand van de vijver bestaat uit quadrobanden van 8 x 25 x 100 cm; daarvoor is gekozen omdat deze aan de tuinkant en aan de rand van het terras ook gebruikt zijn. Deze komen op een zandbed te staan.
Tip: Zorg dat de wanden precies even lang worden, zodat de hoeken precies haaks zijn. Is dat niet zo, dan krijg je problemen met de afwerkrand. Het spreekt ook voor zich dat de bovenrand waterpas moet zijn omdat het water van de vijver anders aan één kant hoger komt te staan en dat is geen gezicht.
Aan de binnenkant worden paaltjes van ongeveer 70 cm in de grond geslagen waar vervolgens de houten bekisting aan vast geschroefd wordt (Tip: Gebruik hiervoor roestvrijstalen schroeven). De bovenste planken van de bekisting lopen, aan 2 zijden die tegenover elkaar staan, door tot aan de betonrand zodat deze niet naar binnen gedrukt kunnen worden. De onderste planken precies andersom.
De bovenkant van de bekisting moet iets lager komen te liggen dan de betonrand zodat er ruimte overblijft voor het vijvervlies en de rubberfolie die daar overheen komen te liggen. Dit geheel moet zoveel mogelijk gelijk komen te liggen i.v.m. de afwerkrand die natuurlijk horizontaal hierop verlijmd gaat worden. De ruimte tussen het beton en het hout wordt opgevuld met zand en bovenin een latje wat er precies tussen past.
Het eerste plantenniveau rondom is 20 cm diep, het tweede aan één helft van de vijver 40 cm diep. Het diepste gedeelte is 80 cm.
Als alle niveaus aangebracht zijn kan het beschermvlies er in. We hebben ondervonden dat, omdat de vijver niet zo groot is, we eigenlijk slechts iets meer dan de helft in afmeting nodig hadden aan beschermvlies, ten opzichte van de rubberfolie. Je kan dit vlies in stukken knippen om het in te passen zodat je geen dubbele plooien krijgt, want dat blijf je straks zien onder de rubberfolie. Als je een hele dunne kwaliteit hebt kan dat misschien wel en heb je dus meer nodig.
Dan gaat de rubberfolie er in. We hebben gekozen voor de beste rubberfolie van Ecolan. Het valt niet mee om zo'n grote lap in zo'n kleine ruimte te krijgen. We hebben de hoeken opgepakt en het midden bepaald en dit in het laagste deel van de vijver laten zakken. Vervolgens ben ik op sokken in het diepste gedeelte gaan staan om de folie zo goed mogelijk over de wanden te verdelen. Dan de vijver gevuld met water en tijdens het vullen is het belangrijk dat je de folie zo glad mogelijk trekt want als het water er eenmaal in zit kan je niets meer corrigeren.
Binnen 24 uur zijn de zuurstofplanten in de vijver gezet. De folierand wordt een week later afgewerkt om te voorkomen dat de folie te kort afgeknipt blijkt te zijn nadat de folie zich gezet heeft.
Voor het gemak de folie alvast ruim afgeknipt, maar zodanig dat de regen niet tussen het hout en de betonnen rand kan komen.
De plooien van de rubberfolie hebben we dichtgemaakt met zwarte watervaste kit zodat het water vanuit de vijver niet tussen de plooien naar boven kan trekken (capillaire werking). Vervolgens zijn de plooien vastgeniet op het onderliggende hout. Trek hierbij de rubberfolie niet te strak.
Hier is te zien dat de rubberfolie afgeknipt is tot net voor de betonnen wand. Als afwerkrand hebben we gekozen voor Chinees hardsteen. Deze soort is goedkoper dan de meeste andere hardsteensoorten. De afmeting van de tegels is 20 x 40 x 3 cm. De breedte van 20 cm kwam bij ons goed uit. Aan de buitenkant is er een kleine overstek en aan de binnenkant een iets grotere overstek. Zo zie je de rubberfolie niet boven het water uitsteken. Sommige tegels hebben we op maat laten zagen om het passend en gelijk te krijgen qua afmeting op tegenover liggende zijden van de vijver.
De tegels zijn gelijmd op de rubberfolie/betonnen rand met lijm die vorstbestendig is en geschikt voor hardsteen. De lijm is royaal aangebracht zodat de tegels er voorzichtig ingedrukt kunnen worden en de lijm goed verdeeld wordt. Om kleine hoogteverschillen op te vangen zijn er op verschillende plaatsen wigjes van plastic in de lijm gedrukt waar de tegels op rusten zodat ze mooi horizontaal komen te liggen.
Omdat de tegels nauwelijks vocht opnemen kunnen ze bijna niet uitzetten of krimpen. De voeg tussen de tegels hoeft dan ook slechts de dikte van een vel papier te hebben. Als je bovenop kijkt lijkt er meer tussenruimte te zijn maar dat komt door de facetrand die aan de tegels is geslepen. Omdat ze nauwelijks vocht opnemen zijn ze onderhoudsvrij en zal er geen groenaanslag op komen.
Uiteindelijk zijn we erg tevreden over het resultaat. In het voorjaar van 2007 komt er nog een mooie waterlelie in de vijver. In de hoeken hebben we nog wat stenen gelegd op de bovenste plantrand zodat kikkers de vijver ook weer uit kunnen komen. Dit is al uitgetest, want gelijk na de aanleg zaten er al twee kikkers in de vijver.
We gaan er de volgende zomer volop van genieten!
Als iemand nog vragen heeft over het bovenstaande: stel ze gerust in het gastenboek.
Teuni, november 2006